الهی! عظمت ترا سزاست و بس
 
 
 
 
الهی سینه ای ده آتش افروز
 
در آن سینه دلی و آن دل همه سوز
 
هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست
 
دل افسرده غیر از آب و گل نیست
 
دلم پر شعله گردان سینه پر درد
 
زبانم کن به گفتن آتش آلود
 
کرامت کن درونی درد پرورد
 
دلی در وی درون درد و برون درد
 
دلم را داغ عشقی بر جبین نه
 
زبانم را بیانی آتشین ده
 
دلی افسرده دارم سخت بی نور
 
چراغی زو بغایت روشنی دور
 
بده گرمی دل افسرده ام را
 
فروزان کن چراغ مرده ام را
 
اگر لطف تو نبود پرتو انداز
 
کجا فکر و کجا گنجینه ی راز
 
به راه این امید پیچ در پیچ
 
مرا لطف تو می باید دگر هیچ
 
 
 
 
Click Here And Join Us Now!
لطفاً نظرتون راجع به مطالب بدهید